KAMPINOSKI PARK NARODOWY . Duży kompleks wydmowo-leśno-bagienny sięgający pn. granic Warszawy. Wartość przyrodnicza i walory krajobrazowe Puszczy Kampinoskiej zadecydowały o utworzeniu w 1959 Kampinoskiego Parku Narodowego. Jego granica pokrywa się z zasięgiem lasów. Obejmuje obszar 336 km2, w tym 240 km2 lasów. Siedziba dyrekcji parku znajduje się w Izabelinie.
Charakterystyczne jest ukształtowanie terenu puszczy. Równoleżnikowo rozciągnięte dwa pasy wydm wznoszą się ponad bagnistymi obniżeniami. Wydmy zachowane w swej pierwotnej formie należą do unikalnych w Europie Środkowej. Pod wpływem zach. wiatrów wypukłości skierowane mają na wsch., a rogi  na zach.

Osiągają wysokość 30 m, zajmują ok. 80% pow. parku. W porastających  je  lasach  dominuje sosna z udziałem brzozy i dębu. W niektórych miejscach odsłaniają się ruchome piaski pozbawione szaty roślinnej.   Większość   bagien   po przekopaniu rowów i kanałów odwadniających zamieniona została na łąki. Pozostałe bagna porasta olsza. Wśród bagien na piaszczystych wyspach występuje odmienna roślinność grondowa, głównie dęby, graby i lipy.  Wydmy i bagna utrudniające  dostęp  oraz słabe, piaszczyste gleby uniemożliwiające wprowadzenie  uprawy rolnej pozwoliły przetrwać  puszczy w obecnej postaci mimo sąsiedztwa wielkiej, rozwijającej się metropolii.
Z dawnej pierwotnej puszczy zachowały się tylko nieliczne pomniki przyrody. Na zmianę drzewostanu czy nawet likwidację niektórych gatunków drzew np. modrzewia i wiązu, złożyło się wiele czynników. Najwięcej szkód poczyniły wadliwa gospodarka, obniżenie poziomu wód gruntowych, a przede wszystkim zniszczenia z okresu zaborów oraz okupacji niemieckiej.
Najlepiej zachowane fragmenty puszczy z charakterystycznymi formami terenowymi oraz zespoły roślinne zbliżone do pierwotnych objęte są pełną ochroną w 20 ścisłych rezerwatach o łącznej pow. 55,5 km2. Świat zwierzęcy lasów i łąk puszczańskich reprezentowany jest przez pospolite gatunki, występujące na tecenie niżu. Wytępiony na początku XIX w. łoś wprowadzony został do puszczy ponownie w 1951. Licznie spotyka się dziki i sarny. Ponadto żyją tu wilki, lisy, łasice i kuny leśne. Z ptaków
należy wymienić: żurawia, bekasa kszyka, czarnego bociana, czaplę siwą, jastrzębia, kanię, puszczyka i wiele innych pospolitych gatunków. Obecnie dąży się do odnowy pierwotnego drzewostanu oraz zwierzostanu.
Puszcza  Kampinoska  zapisała się trwale w tragicznej historii walk wyzwoleńczych, których pozostałością są krzyże, mogiły, cmentarze.   Z   powstania   styczniowego 1863 pozostała m. in. mogiła 72 powstańców.  W  czasie  I   wojny światowej   front  utrzymujący się blisko rok na linii Bzury wyniszczył osiedla w zach. części puszczy. Ponadto Niemcy prowadzili intensywny,  rabunkowy wyrąb drzew. W 1939 przez puszczę przebijały się polskie oddziały do oblężonej Warszawy i Modlina. Miejscowe lasy były również miejscem  kaźni mieszkańców Warszawy oraz terenem walk partyzanckich w okresie okupacji. Wielki cmentarz między Palmirami  i   Pociechą jest miejscem spoczynku 2500 osób rozstrzelanych przez Niemców w I. 1939-43.
W Kampinosie na pd. skraju puszczy, w dworku z XIX w. mieści się dom wycieczkowy. W Chodako-wie, na zach. skraju puszczy hotel. W Tułowicach osada puszczańska (sezonowa). Przez puszczę prowadzi kilka szlaków turystycznych.