Tak, jak już wspominaliśmy w naszych artykułach o Tatrach, w górach tych szlaki są bardzo zróżnicowane pod względem trudności, aby ułatwić turystom poruszanie się po szlakach wiele przewodników wprowadziło 5 stopniową skale, im wyższa skala tym szlak trudniejszy.

Warto wiedzieć że dolinami zazwyczaj prowadzą szerokie szlaki, są one bezpieczne i otwarte nawet zimą, należy natomiast obserwować czy nie występuje na nich zagrożenie lawinowe. Im dalej od dolin a zarazem głównych szlaków, poziom trudności wzrasta, poziom trudności wzrasta też wraz z wysokości, ale jednak nie zawsze trudność szlaku zależy od wysokości na jaką chcemy się wspiąć.

Nieraz na pewno słyszeliśmy od znajomych, którzy już zdobywali Tatry że wspomagali się łańcuchami, i rzeczywiście tak jest, na najtrudniejszych szlakach bez łańcuchów, drabinek i klamer które są przytwierdzone do skały nie poradzilibyśmy sobie z wejściem. Trudność szlaku zależy też od stopnia ekspozycji. Ekspozycja to otwarta przestrzeń prowadząca w dół zbocza, bliskość przepaści lub bardzo dużej stromizny. Nie zawsze jednak duża wysokość równa się ekspozycja i trudności techniczne, czasem wysokogórskie szlaki są dość przystępne dla turystów.

Poniżej zamieszczamy krótki opis warunków jakie kryją się za poszczególnymi numerami skali.

• Pierwszy stopień trudność (1)

  Generalnie są to szlaki prowadzące przez doliny, są szerokie, utwardzone i na tyle bezpieczne że ze spokojem możemy wybrać się nimi na wycieczkę nawet z małymi dziećmi a co więcej da się je nawet przejść pchając dziecięcy wózek, zdarza się że takie szlaki mają wylany asfalt tak jak np. droga do Morskiego Oka, szlak do Doliny Chochołowskiej czy Kościeliskiej. Zdarza się również że taki szlak może wystąpić w wysokich górach jak np. szlak prowadzący do Czerwonych Wierchów, pomimo że znajduję się na wysokości 2000m n. p .m jest łagodny i prosty, ale za nim do niego dojdziemy po drodze musimy się trochę natrudzić.

• Drugi i trzeci stopień trudności (2,3)

  Szlaki oznaczone tym poziomem trudności, w dalszym ciągu są łatwe, nie występują na nich trudności techniczne, są przyjemne i nie zbyt męczące, możemy po nich maszerować z dziećmi, ale już bez wózka, ponieważ nie są one ani tak szerokie jak jedynki ani utwardzone. Nawet osoby z umiarkowanym lękiem wysokości ze spokojem sobie poradzą z przejściem. W mniejszości występują tu sztuczne ułatwienia dla turystów w postaci łańcuchów czy klamer. Dobrym przykładem szlaku dwójki jest trasa do Doliny Pięciu Stawów oraz większość szlaków w Tatrach Zachodnich.

  
  
  Poprzednia - Następna >>